ΑΡΘΡΑ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡA AΡΘΡΑ

Η Οδύσσεια του Ασφαλιστικού

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΕΤΣΗΣ

εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ, 2016

Oικονομική κρίση και

κοινωνικό κράτος

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2013

Η μετανάστευση από και

προς την Ελλάδα

Απολογισμοί και προοπτικές

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2010

Κοινωνική ασφάλιση

Η διαρκής κρίση και προοπτικές

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2005

Η κοινωνική πολιτική μετά

την κρίση του κράτους πρόνοιας

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΛΕΤΣΟΣ

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2005

Αναλογιστική μελέτη ΙΚΑ - ΕΤΑΜ

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ,

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΡΓΙΟΣ,

ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΟΓΛΟΥ

ΙΝΕ (ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), 2007

Εργασία και οικονομία

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

εκδόσεις ΚΑΜΠΥΛΗ, 2001

Υγεία και οικονομία

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

εκδόσεις ΚΑΜΠΥΛΗ, 1999

ΒΙΒΛΙΑ

Η επόμενη μέρα της παγκοσμιοποίησης

Από τους: Σάββα Ρομπόλη, Βασίλειο Μπέτση

Η διεθνοποίηση (ισότιμες σχέσεις μεταξύ των χωρών) του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, κατά το παρελθόν, επικεντρώνονταν στις κρατικές παρεμβάσεις, εξασφαλίζοντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, τη σύνδεση μεταξύ της πολιτικής,

της παραγωγής, του εμπορίου και του χρήματος. Αυτό το μοντέλο της διεθνοποίησης, ιδιαίτερα από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ανατράπηκε εξαιτίας, κατά βάση,

των γεωπολιτικών εξελίξεων της συγκεκριμένης περιόδου και αντικαταστάθηκε

από το μοντέλο της παγκοσμιοποίησης (άνισες σχέσεις μεταξύ των χωρών),

από τις σχετικές πρωτοβουλίες της αμερικάνικης οικονομίας, διαμέσου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των πολυεθνικών επιχειρήσεων, οι οποίοι υποστήριξαν

με τους πιο υψηλούς τόνους «την αναγκαιότητα μίας νέας παγκόσμιας προσήλωσης

στην ανεμπόδιστη ροή των κεφαλαίων και του εμπορίου».

 

Το επιχείρημα για την μετάβαση στο καθεστώς της παγκόσμιας νομισματικής, εμπορικής και χρηματιστικής απελευθέρωσης καθώς και της αυτονόμησης του από πολιτικές επιλογές και λειτουργίες της πραγματικής οικονομίας ήταν ότι «η παγκοσμιοποίηση στις νέες συνθήκες της ηλεκτρονικής τεχνολογίας, της πληροφορικής, της ρομποτικής, του αυτοματισμού και της τεχνητής νοημοσύνης είναι αναγκαία και αναπόφευκτη». Αξίζει να σημειωθεί ότι τα αποτελέσματα της εξέλιξης της παγκοσμιοποίησης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, κατά τις τελευταίες τρείς δεκαετίες, εστιάζονται, κατά κύριο λόγο, στην οικονομική, κοινωνική και γεωοικονομική-γεωπολιτική σφαίρα της παγκόσμιας οικονομίας.

 

Πιο συγκεκριμένα, στην οικονομική σφαίρα διαπιστώνεται, σύμφωνα με πρόσφατη (2017) Έκθεση του ΟΟΣΑ, ότι «το εμπόριο και οι ροές των άμεσων ξένων επενδύσεων από το 17% και 0,9% που συνέβαλαν στο παγκόσμιο ΑΕΠ το 1990, το 2016 συνεισέφεραν το 28% και το 3,2% αντίστοιχα». Ταυτόχρονα, διαμέσου της στρατηγικής και των αντίστοιχων ασκούμενων πολιτικών της άνισης ανταλλαγής μεταξύ των χωρών, εντάχθηκαν στην διαδικασία εξέλιξης της παγκοσμιοποίησης υπανάπτυκτες χώρες, οι οποίες προσέφεραν, με το επιχείρημα υπέρβασης του επιπέδου φτώχειας του πληθυσμού τους, φθηνό εργατικό δυναμικό αλλά και δυνατότητες συσσώρευσης υψηλού επιπέδου κερδοφορίας στις πολυεθνικές επιχειρήσεις. Στην κοινωνική σφαίρα διαπιστώνεται ότι η εξέλιξη της παγκοσμιοποίησης συνέβαλε στην ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων τόσο στις υπανάπτυκτες (ένταση του εργασιακού και κοινωνικού αποκλεισμού μεγάλου και μη ειδικευμένου τμήματος του πληθυσμού), όσο και στις ανεπτυγμένες χώρες (αύξηση της ανεργίας, μείωση των εισοδημάτων), από τις οποίες μετανάστευσαν τα κεφάλαια, η τεχνολογία και οι επιχειρήσεις, εξαιτίας, μεταξύ των άλλων, της αφαίρεσης από το Κράτος των αναδιανεμητικών του ικανοτήτων και λειτουργιών. Έτσι, οι συντελούμενες εξελίξεις της παγκοσμιοποίησης, τόσο στις υπανάπτυκτες, όσο και στις ανεπτυγμένες χώρες δημιούργησαν συνθήκες κοινωνίας 2/3, με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται στις ημέρες μας, για την επέκταση της φτωχοποίησης ολοένα και μεγαλύτερων τμημάτων του πληθυσμού.

 

Τέλος, στη γεωοικονομική - γεωπολιτική σφαίρα, η εξέλιξη της παγκοσμιοποίησης συνέβαλε στην αναβάθμιση της διεθνούς οικονομικής θέσης της Κίνας αλλά και άλλων χωρών (π.χ. Ινδία), σε βαθμό που να απειλείται η κυριαρχική θέση των Ηνωμένων Πολιτειών, με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για τις σχέσεις των δύο χωρών. Όμως, όπως υποστηρίζεται (G. Allison, 2017), «η πυκνή οικονομική αλληλεξάρτηση αυξάνει το κόστος και ως εκ τούτου μειώνει την πιθανότητα του πολέμου». Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι ο σχεδιασμός και η εξέλιξη της παγκοσμιοποίησης συνέβαλε, μεταξύ των άλλων, στην ένταση της κερδοφορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου από μη παραγωγικές δραστηριότητες καθώς και στην υποβάθμιση της εργασίας, στην καθίζηση των αμοιβών, στην αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και του κοινωνικού κράτους. Η παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι η εξέλιξη της παγκοσμιοποίησης βασίσθηκε στην αντίφαση ανάμεσα στην ολοκλήρωση του χρηματο - πιστωτικού τομέα καθώς και στην αποσύνθεση της πραγματικής οικονομίας (αλλαγή της παραγωγικής διάρθρωσης) και ιδιαίτερα της εργασίας, της απασχόλησης και του κράτους - πρόνοιας σε παγκόσμιο επίπεδο.

 

Έτσι, εξ’ αυτού του λόγου, μεταξύ των άλλων, η διεθνής οικονομική κρίση σε συνδυασμό με την ένταση των συστατικών στοιχείων αυτής της αντίφασης, πλήττει εντονότερα, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, όλες τις πτυχές (οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές) του παγκόσμιου συστήματος. Πράγματι, οι εξελίξεις αυτές δημιούργησαν, σε ευρωπαϊκό  και διεθνές επίπεδο, συνθήκες αμφισβήτησης ή ανατροπής της παγκοσμιοποίησης, οι οποίες, ιδιαίτερα κατά την τρέχουσα δεκαετία, εκφράζονται κοινωνικά και πολιτικά με την διεύρυνση της επιρροής, από τη μία πλευρά των δυνάμεων της αντι-παγκοσμιοποίησης που διεκδικούν την εγκαθίδρυση του μοντέλου της διεθνοποίησης με την ανάπτυξη ισότιμων σχέσεων μεταξύ των χωρών και από την άλλη πλευρά των δυνάμεων του προστατευτισμού, του εθνοκεντρισμού, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Στο διεθνές αυτό περιβάλλον των αντιπαραθέσεων κατά της παγκοσμιοποίησης, αξίζει να σημειωθεί η ευρωπαϊκή επιλογή (Διακήρυξη της Ρώμης της 25/3/2017) των πολλαπλών ταχυτήτων, η οποία ιστορικά και ως ένα βαθμό εφαρμόσθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 στην Ευρώπη, με την αρχή της ενισχυμένης πλειοψηφίας.

 

Όμως, η ευρωπαϊκή αυτή επιλογή αποτελεί ουσιαστικά μία διολίσθηση νέο-αποικιοκρατικού τύπου της Ευρώπης, απέναντι στις επιδιωκόμενες, κυρίως, από τις ΗΠΑ, ανακατατάξεις και μετασχηματισμούς της παγκοσμιοποίησης και του διεθνούς εμπορίου, με κίνδυνο να δημιουργηθούν στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνθήκες ευρωπαϊκού κανιβαλισμού από τις ανεπτυγμένες προς τις υπανάπτυκτες ή τις αναπτυσσόμενες χώρες της ευρωπαϊκής ανατολής και του ευρωπαϊκού νότου. Η ευρωπαϊκή αυτή κατεύθυνση, από μία παγκοσμιοποιημένη οπτική εισάγει στο μοντέλο της παγκοσμιοποίησης έναν αποσταθεροποιητικό παράγοντα, με την έννοια της θεσμοποίησης ενός μοντέλου κατακερματισμού και ασυμμετρίας της ευρωπαϊκής και διεθνούς οικονομίας και όχι από ένα σταθεροποιητικό παράγοντα, με την έννοια της ανάπτυξης ισότιμων σχέσεων μεταξύ των χωρών σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.

 

Παράλληλα, στην Ελλάδα, η στρατηγική αυτή επιλογή του ευρωπαϊκού και διεθνούς κατακερματισμού, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, επιταχύνεται από την υλοποίηση των Μνημονίων, με κίνδυνο να οδηγηθεί η ελληνική οικονομία και τα άλλα κράτη-μέλη της ανατολής και του νότου της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο, με την οικονομική και παραγωγική τους μετάλλαξη σε φθηνά υπεργολαβικά εργαστήρια των ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών.

 

Ανασυγκρότηση ή μετάλλαξη

της ελληνικής οικονομίας;

Η ευελιξία απασχόλησης αποκρύπτει

την ανεργία και αυξάνει τις ανισότητες

Η αύξηση των συνταξιούχων και

ο σύγχρονος Καιάδας

Σύγχρονες εξελίξεις και προοπτικές

του Συστήματος Κοινωνικής

Ασφάλισης στην Ελλάδα

Επικοινωνία

E-MAIL: savvas.robolis@gmail.com

FIND US:

PHOTOGRAPHY: GEORGE TSAFOS

DESIGNED BY:

Copyright © 2016

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

graphics