Ανασυγκρότηση ή μετάλλαξη

της ελληνικής οικονομίας;

Η ευελιξία απασχόλησης αποκρύπτει

την ανεργία και αυξάνει τις ανισότητες

Η αύξηση των συνταξιούχων και

ο σύγχρονος Καιάδας

Η επόμενη μέρα

της παγκοσμιοποίησης

ΑΡΘΡΑ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡA AΡΘΡΑ

Η Οδύσσεια του Ασφαλιστικού

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΕΤΣΗΣ

εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ, 2016

Oικονομική κρίση και

κοινωνικό κράτος

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2013

Η μετανάστευση από και

προς την Ελλάδα

Απολογισμοί και προοπτικές

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2010

Κοινωνική ασφάλιση

Η διαρκής κρίση και προοπτικές

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2005

Η κοινωνική πολιτική μετά

την κρίση του κράτους πρόνοιας

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΛΕΤΣΟΣ

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2005

Αναλογιστική μελέτη ΙΚΑ - ΕΤΑΜ

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ,

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΡΓΙΟΣ,

ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΟΓΛΟΥ

ΙΝΕ (ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), 2007

Εργασία και οικονομία

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

εκδόσεις ΚΑΜΠΥΛΗ, 2001

Υγεία και οικονομία

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

εκδόσεις ΚΑΜΠΥΛΗ, 1999

ΒΙΒΛΙΑ

Η επόμενη μέρα της Ευρώπης

Από τους: Σάββα Ρομπόλη, Βασίλειο Μπέτση

Η επόμενη μέρα της Ευρώπης σήμερα σηματοδοτείται μετά το Brexit (Ιούνιος 2016) καθώς και μετά την άτυπη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (Σεπτέμβριος 2016)

στην Μπρατισλάβα. Τα δύο αυτά συμβάντα συσχετίζονται με την αναγκαιότητα κατάρτισης ενός νέου στρατηγικού σχεδίου για το μέλλον, την προοπτική, της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Aπό την άποψη αυτή, αξίζει να σημειωθεί ότι το ευρωπαϊκό πρόβλημα σήμερα έχει αποκτήσει θεσμοποιημένο χαρακτήρα, δεδομένου ότι κυριαρχούν πλέον στην Ευρώπη

οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες τόσο μεταξύ Βορρά και Νότου όσο και εντός

των κρατών-μελών της Ε.Ε.

 

Επιπλέον, ιδιαίτερα κατά την περίοδο 2008-2016 της οικονομικής κρίσης και ύφεσης, οι ασκούμενες πολιτικές περιορίζουν τα δικαιώματα των εργαζομένων, απορρυθμίζουν την αγορά εργασίας και το θεσμικό πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων, αδυνατούν να καταπολεμήσουν ουσιαστικά και αποτελεσματικά το παρατεταμένο υψηλό επίπεδο της ανεργίας και αποδιαρθρώνουν σε ανησυχητικό βαθμό με τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών, τις παροχές και το κράτος πρόνοιας.

 

Ετσι, κατ’ αυτόν τον τρόπο συρρικνώνουν την κοινωνική συνοχή, αποσταθεροποιούν τον εργασιακό και κοινωνικό ιστό και οδηγούν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού σε συνθήκες φτωχοποίησης και στην κατεύθυνση της προοπτικής της αναιμικής ανάκαμψης, της μείωσης των συντάξεων και της γήρανσης του πληθυσμού οι συνταξιοδοτικές δαπάνες στην Ευρωπαϊκή Ενωση θα μειωθούν από 11,3% του ΑΕΠ το 2013 σε 11,2% του ΑΕΠ το 2060. Από την άποψη αυτή, είναι χαρακτηριστική η πρόσφατη (2016) έκθεση της Bundesbank, σύμφωνα με την οποία το πλουσιότερο 10% των Γερμανών κατέχει το 60% του πλούτου της χώρας και το φτωχότερο 50% του γερμανικού πληθυσμού καρπούται μόλις το 2,5% του συνολικού πλούτου της χώρας.

 

Στις οικονομικές και κοινωνικές αυτές συνθήκες της Ευρώπης, οι οποίες ενδυνάμωσαν σε ανησυχητικό κοινωνικο-πολιτικό βαθμό τα εθνικιστικά και εθνοτικά ρεύματα, οι Ευρωπαίοι πολίτες προσδοκούσαν ότι η σύνοδος στην Μπρατισλάβα θα αποτελούσε σημαντική εξέλιξη σχεδιασμού και προοπτικής επίλυσης των δομικών και υπαρξιακών προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρωπαϊκή Ενωση. Ομως, η σύνοδος της Μπρατισλάβα απέτυχε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των Ευρωπαίων πολιτών, γιατί, όπως προκύπτει από τις επίσημες ανακοινώσεις, περιορίσθηκε «στην εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε μια Ενωση ασφάλειας και τάξης».

 

Είναι χαρακτηριστικό ότι Ευρωπαίοι αναλυτές μιλάνε για μια σύνοδο «οικογενειακής θεραπείας», όπου οι αποφάσεις που ελήφθησαν δεν μπόρεσαν να υπερβούν «τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή» των διαφορετικών προτάσεων που κατατέθηκαν από τα κράτη-μέλη αναφορικά με το μέλλον και την προοπτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ουσιαστικά θεωρούν ότι «ο οδικός χάρτης των αποφάσεων της συνόδου της Μπρατισλάβα» εξαντλείται στην αποτροπή της ξενοφοβικής και ρατσιστικής αντεπίθεσης ορισμένων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αποφεύγοντας να απαντήσει στα δύσκολα θεσμικά, οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα των Ευρωπαίων πολιτών.

 

Κι αυτό γιατί οι δυνάμεις του διευθυντηρίου της Ευρώπης (Γαλλία ως πολιτική δύναμη και Γερμανία ως οικονομική δύναμη) έθεσαν στο επίκεντρο των συζητήσεων στην Μπρατισλάβα το προσφυγικό-μεταναστευτικό, κυρίως από την οπτική του φόβου και της ανασφάλειας που διευρύνουν την επιρροή των ακροδεξιών και εθνικιστικών κινημάτων και όχι από την οπτική των αιτίων που καθιστούν το προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα ως ευρωπαϊκό πρόβλημα.

 

Στην κατεύθυνση αυτή, οι δύο χώρες, που αυτοχαρακτηρίζονται ως ιδρυτικοί πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, παρά το γεγονός ότι αντιμετώπισαν την κριτική και τη διαφοροποίηση, από διαφορετική οπτική, των χωρών της Μεσογείου και της Ανατολικής Ευρώπης, επέμειναν στη στρατηγική του ευρωπαϊκού status quo, δηλαδή της προσήλωσης, χωρίς έστω ευελιξία, στην εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας.

 

Ετσι, με αυτές τις σοβαρές διαφωνίες μεταξύ των κρατών-μελών, αναφορικά με τη στρατηγική προοπτική της Ευρώπης σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο καθώς και στο επίπεδο της οικονομικής ανάπτυξης, των επενδύσεων, της καταπολέμησης της ανεργίας, της φτώχειας, των κοινωνικο-οικονομικών ανισοτήτων κ.λπ., η Ευρώπη θα προσέλθει την άνοιξη του 2017 (πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία) στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στη Ρώμη, προκειμένου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την 60ή επέτειο της ευρωπαϊκής οικοδόμησης από τη Συνθήκη της Ρώμης (1957), να ληφθούν οι οριστικές αποφάσεις για τη νέα πορεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ομως, από τη μέχρι τώρα πορεία εξέλιξης της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των εσωτερικών συσχετισμών που έχουν διαμορφωθεί, δεν θα μπορεί να είναι κανείς αισιόδοξος από τις αποφάσεις που θα ληφθούν στη Σύνοδο της Ρώμης (2017).

 

Αυτό σημαίνει ότι με τις σοβαρές διαφωνίες και τις διαφοροποιήσεις των κρατών-μελών, ο σχεδιασμός της ευρωπαϊκής προοπτικής, χωρίς το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και της «περισσότερης» Ευρώπης (αναπτυξιακά, δημοκρατικά, κοινωνικά), θα προχωρήσει, με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για την ευρωπαϊκή συνοχή, με τους όρους της πολιτικής κυριαρχίας της Γαλλίας και τους όρους της οικονομικής κυριαρχίας της Γερμανίας, όπως έγινε και με την οργάνωση και λειτουργία της ΟΝΕ. Η παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι οι δημοσιονομικοί κανόνες δεν πρόκειται να χαλαρώσουν, η αναμενόμενη ελάφρυνση του ελληνικού χρέους θα πραγματοποιηθεί με αυστηρούς όρους και η θέση των χωρών στη ζώνη του ευρώ που θα απομακρύνονται από την τήρηση των κανόνων της δημοσιονομικής πειθαρχίας θα είναι αβέβαιη και επισφαλής.

 

Και όλα αυτά, παρά το γεγονός ότι διευρύνουν το έλλειμμα εμπιστοσύνης των Ευρωπαίων πολιτών απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ενωση και ενδυναμώνουν τις ακροδεξιές κινήσεις στην Ευρώπη, τελικά θα επικρατήσουν, γιατί την επόμενη ημέρα προσδοκούν ότι θα ενισχυθεί η πολιτική ηγεμονία της Γαλλίας (ιδιαίτερα και μετά το Brexit) καθώς και η οικονομική ηγεμονία της Γερμανίας σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.

Επικοινωνία

E-MAIL: savvas.robolis@gmail.com

FIND US:

PHOTOGRAPHY: GEORGE TSAFOS

DESIGNED BY:

Copyright © 2016

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

graphics