Ανασυγκρότηση ή μετάλλαξη

της ελληνικής οικονομίας;

Η ευελιξία απασχόλησης αποκρύπτει

την ανεργία και αυξάνει τις ανισότητες

Η αύξηση των συνταξιούχων και

ο σύγχρονος Καιάδας

Η επόμενη μέρα

της παγκοσμιοποίησης

ΑΡΘΡΑ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡA AΡΘΡΑ

Η Οδύσσεια του Ασφαλιστικού

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΕΤΣΗΣ

εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ, 2016

Oικονομική κρίση και

κοινωνικό κράτος

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2013

Η μετανάστευση από και

προς την Ελλάδα

Απολογισμοί και προοπτικές

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2010

Κοινωνική ασφάλιση

Η διαρκής κρίση και προοπτικές

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2005

Η κοινωνική πολιτική μετά

την κρίση του κράτους πρόνοιας

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΛΕΤΣΟΣ

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2005

Αναλογιστική μελέτη ΙΚΑ - ΕΤΑΜ

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ,

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΡΓΙΟΣ,

ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΟΓΛΟΥ

ΙΝΕ (ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), 2007

Εργασία και οικονομία

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

εκδόσεις ΚΑΜΠΥΛΗ, 2001

Υγεία και οικονομία

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

εκδόσεις ΚΑΜΠΥΛΗ, 1999

ΒΙΒΛΙΑ

Η Γερμανία εμπνέει τον E. Macron στα εργασιακά;

Από τους: Σάββα Ρομπόλη, Βασίλειο Μπέτση

Ο νέος πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Ε. Μacron και η κυβέρνησή του, εξήγγειλαν

ότι τον προσεχή Σεπτέμβριο θα καλέσουν τους κοινωνικούς συνομιλητές

(συνδικάτα εργαζομένων και εργοδοτών), προκειμένου να συζητήσουν την πρόταση  «μεταρρύθμισης» της αγοράς  εργασίας και των εργασιακών σχέσεων της Γαλλικής

 κυβέρνησης. Όμως, το πρόσφατο ιστορικό παρελθόν (κυβέρνηση F. Hollande)

των συντελούμενων αλλαγών, προδιαγράφει, σε μεγάλο βαθμό, τον προσανατολισμό

 «απορρύθμισης» της γαλλικής αγοράς εργασίας που θα ακολουθήσουν οι αλλαγές

της κυβέρνησης του Ε. Macron.

 

H εκτίμηση  αυτή βασίζεται  στην αναφορά του E. Macron ότι η ενδεχόμενη  άρνηση των κοινωνικών  συνομιλητών θα τον οδηγήσει στην έκδοση Προεδρικών Διαταγμάτων, θεωρώντας τις προτεινόμενες αλλαγές, κατά προτεραιότητα «μεταρρυθμιστική» αναγκαιότητα για  την ανασυγκρότηση της γαλλικής οικονομίας. Όμως, αξίζει να σημειωθεί ότι η στρατηγική «σταθεροποίηση της οικονομίας με αποσταθεροποίηση της εργασίας» στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εφαρμόστηκε από τη δεκαετία του 1970 στη Μ. Βρετανία (κυβέρνηση Μ. Thatcher) και κατά τη δεκαετία του 2000 (κυβέρνηση G. Schroder), στη Γερμανία. Πράγματι, από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 στη Γερμανία (πέντε χρόνια μετά την ένωση της χώρας), στο πλαίσιο ενός αναπτυξιακού παραδείγματος ελεγχόμενου ρυθμού αύξησης του ΑΕΠ, με στόχο την επίτευξη «σταθερών και ενάρετων μακροχρόνιων οικονομικών  κύκλων», παρατηρείται σταδιακή αύξηση των εισφορών παράλληλα με τη μείωση των συντάξεων καθώς τη θεσμοθέτηση της ευελιξίας, σε ποσοτικό και ποιοτικό  επίπεδο, της  αγοράς  εργασίας (Νόμος  Hartz), με αποτέλεσμα, μεταξύ των άλλων, τον περιορισμό της σημασίας των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και της συνδικαλιστικής δράσης, μέσω των συνθηκών  κοινωνικού dumping που δημιουργήθηκαν στη γερμανική  αγορά εργασίας.

 

Ετσι, οι γερμανικές επιχειρήσεις ωφελήθηκαν περισσότερο σε όρους ανταγωνιστικότητας-κόστους  εργασίας και λιγότερο σε όρους ανταγωνιστικότητας-τιμής, γεγονός που σημαίνει ότι με την αύξηση της κερδοφορίας τους από τη μείωση της μισθολογικής και της κοινωνικής δαπάνης  χρηματοδότησαν τις επενδύσεις σε καινοτομία, ρομποτική, αυτοματισμό και υψηλή τεχνολογία.

Το  αποτέλεσμα είναι η παρατηρούμενη αύξηση της εξαγωγικής τους δραστηριότητας και των πλεονασμάτων στο εμπορικό ισοζύγιο, να συνοδεύεται από την αύξηση της ευελιξίας και της  ανασφάλειας της εργασίας, την αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων, την αύξηση του αριθμού

των  φτωχών-εργαζομένων, των φτωχών συνταξιούχων καθώς και των ανισοτήτων μεταξύ ανδρών-γυναικών.

 

Aξίζει να σημειωθεί ότι στις αρχές του 2000 το επιχείρημα που αναπτύχθηκε στη Γερμανία ήταν ότι  η  ένωση  των  δύο  οικονομικών σχηματισμών (Ανατολικός-Δυτικός), δεν απέδωσε εξισορροπητικά  κατά  την περίοδο 1990-2000. Κι’ αυτό  γιατί,  όπως  υποστηρίχθηκε, η επέκταση των συλλογικών  συμβάσεων εργασίας στο ανατολικό τμήμα  συνέβαλε  στην αύξηση του κόστους  εργασίας, στην αύξηση της ανεργίας, στη μετανάστευση από το ανατολικό στο δυτικό τμήμα καθώς και στην  αποδυνάμωση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας, δεδομένου ότι οι ρυθμοί τεχνολογικής  και παραγωγικής ανασυγκρότησης του ανατολικού οικονομικού σχηματισμού ήταν αναιμικοί  και  εξασθενημένοι. Σ’ αυτό το οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον, τα συνδικάτα των εργαζομένων  και των εργοδοτών, στο πλαίσιο των συλλογικών διαπραγματεύσεων αυτής της περιόδου, αποφασίζουν την εφαρμογή μίας πολιτικής συγκράτησης των μισθών στη Γερμανία. Οι κλαδικές συμβάσεις εργασίας δεν εφαρμόζονται υποχρεωτικά σε όλες τις επιχειρήσεις του κλάδου, όταν οι εργοδότες τους δεν είναι μέλη του εργοδοτικού  συνδικάτου. Η κατά τον νόμο αυτή παρέκκλιση στη Γερμανία, που δεν ισχύει μέχρι σήμερα στη Γαλλία καθώς και στην προ-μνημονιακή Ελλάδα, ουσιαστικά αποδυναμώνει τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, δεδομένου ότι τα υποκατάστατα τους, νδηλαδή οι επιχειρησιακές και ατομικές συμβάσεις εργασίας απομακρύνονται, μεταξύ των άλλων, από την πλήρη κάλυψη των εργαζομένων του κλάδου καθώς  και από την υποχρέωση να μη παραβιάζουν το επίπεδο του κατώτερου μισθού. Στις συνθήκες αυτές στη Γερμανία καλύπτεται το 40% των μισθωτών από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ενώ στη Γαλλία καλύπτεται το 90% των μισθωτών και στην Ε.Ε-28 η κάλυψη αντιστοιχεί κατά μέσο όρο στο 60% των μισθωτών.

 

Παράλληλα, στη Γαλλία, όπως στην προ-μνημονιακή Ελλάδα, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, αντανακλούν τον εθνικό κατώτατο μισθό καθώς και θεσμικές διατάξεις ρύθμισης των εργασιακών σχέσεων της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Το ίδιο και με την έκταση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης, η Γερμανία βρίσκεται στο πάνω από το 25% των μισθωτών (Ε.Ε-28, 20%), ενώ  η Γαλλία βρίσκεται στο 19% των μισθωτών. Παράλληλα, αναφορικά με την ασφάλιση ανεργίας, η  κυβέρνηση του E.Macron ανακοίνωσε τη «μεταρρύθμιση» του σημερινού καθεστώτος ,με την αυστηροποίηση των όρων και προϋποθέσεων χορήγησης και περιορισμού του επιδόματος ανεργίας. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν η κυβέρνηση του E. Macron, στο πλαίσιο της  ευρωπαϊκής στρατηγικής των πολλαπλών ταχυτήτων, ακολουθήσει το μοντέλο του «κοινωνικού δυϊσμού»  με αποσταθεροποίηση της εργασίας ,που έχει εγκαθιδρυθεί στη Γερμανία από τις αρχές του 2000 ή θα ενδυναμώσει στη Γαλλία και κατ’ επέκταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με όρους τεχνολογίας, παραγωγής και  σταθεροποίησης της εργασίας, το μοντέλο «της ευρωπαϊκής κοινωνικής συνοχής», περιθωριοποιώντας αυτό του «δυϊσμού των ανισοτήτων» που, όπως προκύπτει από την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, τροφοδοτεί  τις δυνάμεις του εθνοκεντρισμού, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, των διακρίσεων και του κοινωνικού διχασμού.

 

Επικοινωνία

E-MAIL: savvas.robolis@gmail.com

FIND US:

PHOTOGRAPHY: GEORGE TSAFOS

DESIGNED BY:

Copyright © 2016

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

graphics